Waar wijst dit woordje naar? En wat zegt de "werkelijkheid" over de veranderlijk- en vergankelijkheid van alles wat naam en vorm heeft? Ervaar ik dat als liefde? Of licht? Of onontkoombaar verlies?
Ik ken het verlangen naar en hethechten aan gedachten, woordjes en vormen. IK en... is vaak de oorzaak en reden van lijden en pijn!
Gezondheid, vrede en geluk... Wanneer gaat dat ten koste van een ander en/of anderen? Stijgt liefde dan boven geboorte en dood uit? Is het de oneindige en allesomvattende essentie van het zichtbare én onzichtbare?
Liefde.. kent geen wrok of haat. Geen vijanden! Al het leven en bestaande is met elkaar verbonden en is feitelijk één. Hoe beleef ik dan "liefde"?
En zintuigelijke genoegens? Die zijn er, om van te genieten. Wél zonder mezelf en anderen schade toe te brengen! Dan glimlach ik naar mezelf! Een "ander" ziet dat wellicht ook. Of niet...
Geniet ik van het leven(de)? Herken ik mijn EGO? Kan een opgeblazen EGO echt luisteren en aandacht hebben voor een ander? Heb IK de ervaring van lijden en pijn echt voldoende gevoeld en begrepen?
Is er vrede, vreugde en geluk in mezelf? Of geef ik sneller een ander, de situatie en/of iedereen van alles de schuld? Mijn ervaring en beleving maakt dat op ieder moment van een dag duidelijk..
Hebben gevoelens van liefde en mededogen een godsdienstige, politieke of maatschappelijke visie nodig, oefeningen, geboden en rituelen? Een bloem bloeit en geurt in stilte... Liefde openbaart zich insgelijks!
Wel of geen geloof in een (persoonlijke) God, reïncarnatie of wedergeboorte, leven na de dood, een hemel of een hel...
LIEFDE staat daar los van!
Ontevredenheid, pijn, lijden.. Het komt uiteindelijk voort uit verlangen en hechten aan, uit pakken, grijpen, toe-eigenen. Het is Zelf- of Ikzucht. LIEFDE is! Het is geen deugd. Kan ik liefde nastreven of bereiken?
Heb ik aandacht voor dat wat ik denk, voel, zeg en doe?
In de Bijbel staat een verhaal over een Samaritaanse man die zorg bood aan iemand die langs de weg in nood verkeerde. Hij gaf spontaan hulp! (Lucas 10:25-37). Hier gaat het over de barmhartigheid en liefde van deze mens. Barmhartigheid kent ook geen onderscheid, en heeft geen verbinding aan een geloof, leerstelling of overtuiging nodig.
Jezus sprak de woorden: ‘Heb je naaste lief als jezelf’. En "Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet". Als ik het omdraai zeg ik: Wat ik mijzelf toewens, wens ik ook een ander toe.
Natuurlijk geldt dit als ik liefde voor mijzelf heb! Als ik geen liefde voel kan ik onmogelijk liefde voor een ander voelen. Ik zal eerder een ander afkeuren. Alles wat en hoe ik het ervaar zegt in feite dus álles over mij. Toch gaat mijn aandacht snel naar een ander of anderen en heeft dat vervolgens weer invloed op mij.
De vraag is: Hoe behandel en kijk ik naar mezélf en hoe beleef ik daarbij mijn (spontane) reactie- denkpatronen en gevoelens?
Onvoorwaardelijke liefde... is een universele boodschap!
Het heelal is een universeel, oneindig, tijdloos (schijnbaar leeg) draagveld. Toch is het vol inhoud. Dát is dus alles en iedereen. Veel mensen noemen het God. God die er altijd al is geweest. Kan God een afgescheiden entiteit of wezen zijn die alles heeft veroorzaakt en indien nodig weer vernietigd?
Jezus zei: "Ik en de "Vader" zijn één". En "Heb je mij gezien, dan heb je de "Vader" gezien". Hij sprak ook over het "koninkrijk" in het hart. "Toon ons dit "Koninkrijk" vroegen zijn discipelen. Jezus zei: "Til een steen op, daar zal je het vinden". Hij wees naar de innerlijke toestand van het hart. Geen koninkrijk in materievorm. De discipelen begrepen het niet.. Gingen bekvechten over het feit wie er aan zijn rechterhand mocht zitten. Een menselijke reactie. Vele mensen begrijpen het (nog) niet...
Onderscheidmaken, door te handelen vanuit een groepsbewustzijn of een bepaalde geloofsopvatting of overtuiging, kortom vanuit het gevoel en de identificatie van een afgescheiden ‘ik en jij’, wij en de anderen;
is onwetendheid over licht, liefde, harmonie, éénheidsbewust er zijn.
Het verhaal van de "barmhartige Samaritaan" laat mij zien dat liefde geen eigenbelang kent en alleen kan "zijn"...
Handel ik zonder enig onderscheid naar een ander?
Laat ik daarbij verwantschap of verdienste buiten beschouwing?
Heb ik aandacht voor mijn naaste in zijn of haar huidige nood?
Leven vanuit verlangen enhechten is als een gouden koets. Vaak betoverend om daardoor vol enthousiasme in te stappen. Maar als ik die koets voorbij kan laten rijden wordt het witte doek van mijn "ware essentie" niet geraakt. Op dat moment ervaar ik een toestand van vrede, innerlijke stilte en waarneming.
Verdriet en vreugde... Ze komen dus beide uit de "toverhoed" vanillusies. Ware vreugde overstijgt iedere vorm van dualiteit.Als ik vanuit natuurlijke eenvoud de gecompliceerde wereld van "ikzucht" achter me kan laten ben ik wel ín de wereld, maar niet ván de wereld. Dat bevrijdt! Als een ander tegen mij wil strijden, strijd ik dan terug? Als anderen blijven spreken, kan ik dan zwijgen? Als anderen zwijgen, moet ik dan spreken?
Het antwoord: Balanceer, harmoniseer, draai het om, keer op keer...
Vrijheid en bevrijding van...
Het leven is als een spiegel. Een Spel van vormen die de vergankelijkheid in de AL-tijd spiegelt. Materie en ervaring; een oneindige golfbeweging, een spel van O (= nulpunt) en + en -, waarin ik en een ander als speler, waarnemer en het waargenomene dus in feite en ten diepste één zijn.
Beleef "ik" nu collectief én individueel een oneindig en afwisselend SPEL vanuit een nulpunt en + en - ervaring? En zoja, zou ik dit "Spel" zonder anderen kunnen spelen en mijzelf kunnen ervaren in een bestaan? Als het AL, als de eenheid of als "God" zou "ik" toch niets ervaren.. Was er ooit één moment van totale eenheid? Is álles de eenheid? Kan of zal dat ooit eindigen? En zoja, begint dan alles weer opnieuw? Er is dus in feite geen einde en/of begin. Tijd doet er niet toe in het eeuwige... Wat zegt logica?
Volgens schattingen ontstond het heelal (of het voor mij nu bekende universum) miljarden jaren geleden vanuit een singulariteit. Natuurkundigen omschrijven het als; een punt van oneindige verdichting. Wat bestond er daarvoor? Niets? Onmogelijk! Simpel gezegd; het daarvoor bestaande...
Sommigen zeggen: "Je moet álles uit het leven halen". Geeft de zekerheid van een druk bestaan! Ik kom dan tijd tekort. Ieders vrije keus natuurlijk. Hoe ervaar ik de zin en betekenis van dit huidige relatief korte leven?
Mezelf voorbij tijd en ruimte te ervaren. Spelend in een oneindige en tijdloze kosmos gevuld met ontelbare universums. Gaar nu mijn verstand te boven. Onbegrensde levensvormen, perspectieven en facetten van "verschijnen" en "verdwijnen". Het vuur van verlangen is dan even geblust.
STILTE... De storm van onrust en onvrede is even uitgewaaid. Vaker stil kunnen staan bij die stilte..
DENKEN EN EEN HELDERE GEEST..
Gedachten... Ik ervaar een door mentale concepten en door de tijd gecreëerd EGO of ZELFBEELD waarmee ik mezelf al snel identificeer. Daarnaast een dieper niveau, het ZIJN; of alles wat IS. Ik Ben... Ben ik uit het niets ontstaan??? Hoe diep wil ik gaan?
"Alles" wat is, is àltijd al geweest... In wát voor vorm dan ook! "Ik" ook.
Hé hé, dit inzicht is de sleutel die op het "slot" van mijn universele "deur" past. Het valt mij op dat ik dit vaak vergeet. Omdat het vanuit mijn huidige zandkorrelbewustzijn onmogelijk is te beredeneren. Het gaat mijn huidige begrip, denk- en bevattingsvermogen ver te boven..
Water is voor mij een speelse en leuke metafoor. Stel dat een watermolecuul verstandelijk kan communiceren. Ik zeg: "je bent water want je bestaat uit àlle eigenschappen van water". Ik probeer de kleine watermolecuul uit te leggen dat hij water is in microscopische vorm maar als er héél veel dezelfde moleculen bij elkaar zijn er een druppel, plas water of ijsklontje is. Wel afhankelijk van de omstandigheden! De watermolecuul blijft volharden en zweert; ik ben geen druppel, plas of ijsklontje. Ik geloof dat ik een klein en kort bestaand deeltje ben of zoiets!! (de waarheid volgens de watermolecuul op dat moment). Ineens zegt de plas water tegen de watermolecuul; Ik ben nu een plas water en ik was eerst in de grote zee. Ik besta uit héél veel watermoleculen net als jij, maar als de vurige zon langer op mij schijnt ben ik weer weg en onzichtbaar verdampt in héél veel watermoleculen. En straks ben ik weer terug in de zee. De watermolecuul zegt dat de plas gek is! De druppel en het ijsklontje hullen zich maar verder in stilzwijgen. Zij weten het...
Stel dat iedere watermolecuul zich bewust is. Alle watermoleculen weten dan wat ze zijn in de vele situaties en toestanden van ervaren en bestaan. Dan "weet" iedere watermolecuul dat het water is! En ervaart ook het onwetende watermolecuul zich vanzelf wel als water. Kwestie van "tijd"..
En als ik nu deze metafoor over de watermolecuul in het begrip over "God" verander? Of vuur? Of liefde? Het kan van alles zijn... Dat is alles!
EGO... Zie ik mijn door de tijd "gecreëerd" Ego of zelfbeeld? Gevormd door het land en de plaats waar ik geboren ben...? De invloed van mijn ouders, de mate van hun aandacht voor mij, school, geloof, uiterlijk, sekse, vrienden, leuke en minder leuke ervaringen? Ben ik dat wérkelijk of tijdelijk? Ik ervaar zo mijn typisch karakter. Heb ook een uniek klein stukje DNA wat mij "anders" laat zijn en beschik over bepaalde talenten. Ben ik daardoor meer of minder dan een ander? Hoe kijk ik naar mijn binnenwereld? Hoe ervaar ik de buitenwereld? Alleen ikzelf weet de antwoorden... Ze zijn altijd al aanwezig.
Kan ik kiezen voor ruimte en licht? Moeilijk? Of simpel.. Té simpel?
Wat is er op dat moment veranderd? Het is een bevrijding van... Wanneer mijn denkende hoofd even stopt, is er een stilte die mijn brein en ver-stand onmogelijk begrijpt. Simpel "weten" ervaren ik eerder vanuit een moment van STILTE... Besef ik mijn dwangmatig denken? Ik heb vaak zoveel gedachten...
(en gedachten zijn alweer zó snel erg belangrijk en serieus)
Gedachten ontstaan nu eenmaal en worden vaak ook snel uitgesproken... (en uitgesproken gedachten van een ander die weer invloed hebben op mijn gedachten en vervolgens weer andersom enz). Wat valt me op wanneer ik, door welke oorzaak dan ook, even "vrij" ben van een constant dwangmatig denkende en/of reactieve geest?
IK Besef: Alle gedachten en projecties kan ik ook omdraaien, vraag en antwoord, conclusies, observatie, logica, waarom denk ik dat, wie denkt dat, enzovoort. Wat is mijn (relatieve) waarheid van dit moment (of van een ander)? Ik stel vragen, speel met gedachten en voel hoe dat voelt..
"Dwangmatig" denken is zelfs een verslavend proces..
Gedachte na gedachte.. Het lijkt vaak of mijn denkstem nooit ophoudt met praten... Het lijken ook meerdere stemmen tegelijk. Maar wie heeft het dan tegen wie? Ik besef dat: Onophoudelijk dwangmatig denken is zinloos en werkt disfunctioneel!
Zware gedachten en/of gevoelens? Die zijn er soms ook! En als ze er zijn lijkt het vaak of er geen einde aan komt. Eerlijkheid laat mij dat zien!
Verbind er geen tijd aan, dan verandert het vanzelf..
De gecompliceerde processen van hersenen en mijn denkende geest... Mijn hele lichaam werkt wonderbaarlijk intelligent en volautomatisch. Het is een universum of heelal op zich!!! Toch is het voor iedersbeleving anders. Iedereen is in feite door het verleden geconditioneerd en geprogrammeerd. En leeft vaak dagelijks met een (onverwerkt) verleden...
Wat zijn mijn gedachten enemoties die daarover bestaan? Opruimen? Lucht wel op! Ik zie wat er is en wat er op dat moment van overblijft! Als ik soms denkt dat het niet opschiet; herinner ik mezelf dat:
Bestaande programma's en overtuigingen in mijn hersenen zó krachtig zijn verankerd! Ik geef het alle kans, doe het rustig aan, probeer te doen wat ik wél wil. Als het maar druppelt... Ook plantjes zie ik niet groeien als ik er even naar kijk. Maar er gebeurt toch echt constant van alles... Zó werkt het!
De geest en het verstand...
Vrij zijn van dwangmatig denken, geen "mind control". Leven in vrijheid! Mezelf zijn... Wanneer ben ik mezelf? Of speel ik soms een toneelstuk?
Contact met de natuur is een prachtig hulpmiddel. Heb ik echt aandacht voor de natuur; dan ben ik stil! Ik kan bijvoorbeeld in een bos wandelen maar nog steeds druk bezig zijn in m'n geest; pratend over problemen of hoe mooi het is. Constant in gesprek met een vriend(in).
Ben ik dan werkelijk aanwezig? Oh.. dat is een mooie boom, ik praat weer verder, oh.. wat een mooie bloemen, oh ..wat een mooie sterrenhemel. Dat is geen werkelijke verbondenheid met en genieten van de natuur! Als ik daar ben zonder te etiketteren, te beoordelen of te benoemen van wat ik zie, heb ik contact met de natuur. Ik ben ook deel van de natuur...
Ik voel zelfs een wonderlijkmoment zolang mijn denkende geest zich er even niet in mengt: dan voel ik de wind langs mijn wangen, ik zie de grassprietjes, ruik de geuren, ervaar de kleuren, hoor de geluiden, ervaar de stilte, kijk naar een prachtige nachtelijke sterrenhemel, tot de kleine details waar ik gewoonlijk en meestal overheen kijk...
Als ik écht in de natuur ben, is alles wonderbaarlijk stil en is er een grote levendigheid. Tot mijn verstand of denken spontaan weer actief wordt en overal labeltjes aan hangt – deze plant zou leuk in mijn eigen tuin staan. Of; jammer hé, vies weer hé. Dan kan ik die levendigheid onmogelijk voelen. De mentale etiketten zijn dan obstakels.
Deze versnelde tijd uit zich in de drukte van het dagelijks leven; Geniet ik wel van stilte als dat even kan? Waardeer ik het moment van de dag?
Soms bezig met het benoemen van, etiketteren, intepreteren en (ver)oordelen? Ik neem het mezelf niet kwalijk. Ik kan er ook weer mee stoppen. En zodra ik daar bij stilsta is er weer heel snel een rustig gevoel!
OVERWEGING:
Het zijn veel woordjes die ergens naar wijzen... Waar ze naar wijzen gaat echter voorbij aan de woordjes. "Er zijn geen woorden voor" of "Het is met geen pen te beschrijven" of "Ik ben er stil van". Wonderlijke momenten worden meestal sterk opgeslagen in mijn herinnering...
Kijk, dat is de zon.. Wat zegt dat "werkelijk"over de zon, de werking en kracht van de zon, wat de zon is, veroorzaakt en kan veroorzaken? Kijk, dit ben ik.. Wat zegt dat "werkelijk" over mij, de werking en kracht van mij, wat ik ben, en wat ik veroorzaak en kan veroorzaken? Ben ik er 100% zeker van dat ik voor mijn geboorte niet(s) was en na mijn dood 100% verdwijn? Kan dat? Dán kwam ik uit het niets.. Onmogelijk! Mijn huidige verdichte lichaamsvorm bestaat uit atomen. En atomen bestaan vervolgens uit.. In feite leegte. Het gedeelte wat materie wordt genoemd is vrijwel nihil. Het IS wel! En iets dat is kan niet naar het totale niets verdwijnen. Dat is absoluut en mijn logische gedachte over...
Bewustzijn, geest, materie en (levens)vormen als onbegrensde en tijdloze mogelijkheden van bestaan...
Mijn vader zei gedurende de laatste weken van zijn leven en kort voor zijn overlijden met een zachte stem: "Ik ben al thuis". Hij gaf soms aan dat hij "verschijningen" zag. Ik zweeg. Zijn ogen keken dan langs mij heen. Hij kon er echter met niemand over praten. Tijdens de laatste ontmoetingen vlak voor zijn dood viel het mij op dat hij zo puur en gevoelsmatig aanwezig was. De "verstandelijke muur" waardoor er nooit "echt" contact heeft kunnen ontstaan was totaal verdwenen... Op dat ogenblik voelde ik "liefde". Geen vader en zoon of zoon en vader.. Hij keek mij intens aan en zei: "Jij bent ook mijn vader". Dit met een zachte en liefdevolle stem op dat meest bijzondere moment in mijn leven. "Ja pa, jij bent ook mijn zoon" zei ik. We moesten samen huilen. Ik dacht aan Jezus woorden..
Wat denk, voel en weet ik weer op dit moment?
Dat ik overdag wakker kán zijn. Dat ik in mijn dromen alles en iedereen bén. Dat ik speel in een tijdloos draagveld van bestaan...
